#zostanwdomu

pomoc projekt

new

Bezpłatna konsultacja

Mamy przyjemność poinformować, że od czerwca bieżącego roku, konsultacje psychiatryczne w programie “ poMOC" będzie prowadziła Pani dr n. med. Agata Cichoń - Chojnacka

lekarz, specjalista psychiatrii dzieci i młodzieży, terapeuta rodzinny, członek Sekcji Terapii Rodzin Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego.

więcej

new

Ważna informacja

Dla wielu z nas obecna sytuacja epidemiczna jest dużym ciężarem psychicznym.

więcej
do pobrania

new

Zdrowe dzieci posiadające przewlekle chore rodzeństwo,

znajdują się w nietypowej sytuacji, która może mieć negatywny wpływ na ich obecną i przyszłą jakość życia.

Choroba przewlekła dziecka powoduje poważne zmiany w życiu rodziny, które działają jako czynniki stresogenne i wpływają na codzienne funkcjonowanie wszystkich jej członków. Wiele badań pokazuje, że posiadanie rodzeństwa przewlekle chorego wpływa negatywnie na zdrowe dzieci. Zdrowe dzieci w rodzinie z chorym rodzeństwem doświadczają sytuacji, które zazwyczaj są dla nich wyzwaniem, a niektóre mogą wpłynąć na ich późniejsze niedostosowanie z powodu co najmniej jednego z następujących czynników stresogennych: dłuższy okres rozłąki z rodzicami ze względu na hospitalizacje chorego rodzeństwa, większa niezależność ze względu na nieobecność rodziców spędzających większości czasu na opiekowaniu się chorym dzieckiem, poczucie bezsilności w trakcie specjalistycznego leczenia brata czy siostry, doświadczenie odmiennego traktowania przez rodziców ze względu na intensywną opiekę nad chorym dzieckiem, obciążenie dodatkowymi obowiązkami związanymi z opieką nad młodszym rodzeństwem oraz zadaniami domowymi, nieadekwatne reakcje rodziców związane z przeżywanym przez nich stresem.

new

Sytuacjom tym towarzyszą takie stany emocjonalne jak:

lęk, smutek, poczucie winy, gniew i zazdrość,

które nierzadko są zalążkiem zaburzeń zachowania, zaburzeń opozycyjno-buntowniczych lub w skrajnych przypadkach wystąpienia zaburzeń osobowości , depresji, autoagresji lub podejmowania prób samobójczych. Fakt ten może być między innymi związany z tłumieniem przez nie negatywnych emocji i uczuć, aby dodatkowo nie zwracać na siebie uwagi nadmiernie przeciążonych rodziców. Zdrowe rodzeństwo chorych dzieci szybko uczy się, że proszenie rodziców o uwagę jest nieskuteczne, ponieważ rodzice większość swojego czasu i zasobów emocjonalnych inwestują w chore dziecko.

Rodzeństwo dzieci chorych przewlekle w okresie adolescencji charakteryzują się wyższym wycofaniem społecznym definiowanym jako izolacja społeczna i dyskomfort w bliskich relacjach, oraz nadmierną kontrolą, która jest stylem relacji międzyludzkich przejawiającym się wyższym zapotrzebowaniem na kontrolę i nieadekwatnie zawyżoną samooceną. Sytuacja tego typu może być następstwem długotrwałej separacji od rodziny w wyniku hospitalizacji chorego rodzeństwa, co może przyczyniać się do powstania unikowego stylu przywiązania.

new

Zdrowe rodzeństwo jest niejako zmuszone

do zaakceptowania kruchości życia w bardzo młodym wieku,

uczy się od najmłodszych lat odpowiedzialności za innych i w niektórych przypadkach przybiera rolę opiekuna dla pozostałego rodzeństwa. Tego typu odwrócenie ról (parentyfikacja) we wczesnym rozwoju dziecka może prowadzić do późniejszego nieprzystosowania. Dodatkowo rywalizowanie o rodziców i ich uczucia w dzieciństwie może popychać zdrowe dzieci do zachowań, które z jednej strony zapewniają im uwagę rodziców, ale jednocześnie prowadzą do nieprzystosowania w późniejszym okresie np. uzależnienia od śodków psychoaktywnych, zaburzenia odżywiania, konflikty z prawem itp.
Aktualny kryzys w psychiatrii dziecięcej w znacznym stopniu ogranicza dostęp do specjalistów, którzy mogliby w dużym stopniu zminimalizować rozwój wystąpienia zaburzeń na tle emocjonalnym.
Celem projektu jest profilaktyka, wsparcie interdyscyplinarne oraz ograniczenie negatywnych konsekwencji psychologicznych, spowodowanych wychowywaniem się w rodzinie dotkniętej nieuleczalną lub przewlekłą chorobą dziecka. Poprzez szeroko zakrojoną akcję promocyjną w instytucjach takich jak szpitale, szkoły oraz inne miejsca świadczące pomoc na rzecz dzieci,   planujemy dotrzeć do jak największej ilości osób, w celu zakwalifikowania do programu „poMOC”. Uczestnictwo w prowadzonych przez nas grupowych i indywidualnych zajęciach, ma pomóc w zapobieganiu  występowania zaburzeń społecznych i emocjonalnych oraz nabywaniu, rozwijaniu i podtrzymywaniu umiejętności niezbędnych do samodzielnego funkcjonowania. Szybki dostęp do wykwalifikowanej kadry medycznej ma ograniczyć rozwój zaburzeń uniemożliwiających prawidłowe funkcjonowanie psychospołeczne.

Projekt „poMOC” skierowany jest do rodziców i rodzeństwa dzieci przewlekle i nieuleczalnie chorych, nie będących pod opieką hospicjum. Projekt finansowany ze środków Miasta Gdańska.